23 mei 2018

Canyon (poes): 2000-2018

Bij eenmalige uitzondering gaan we het eens niet over een slecht mens, maar over een goed dier hebben: onze poes Canyon, ook wel Can of Canny genoemd. Haar ‘zondagse’ naam was Canyon Grand, niet naar de beroemde generaal Grant uit de Amerikaanse burgeroorlog, maar naar het natuurwonder in Arizona. Wij hadden, toen zij met haar zus Smoky (mountains) in 2000 ons huis binnenkwam, net een jaar in de VS gewoond. Vandaar de namen.
Zij en Smoky waren door onze kinderen (toen 6, 8 en 10 jaar oud) gekozen uit een nestje van vier. Can was in haar jonge jaren nogal een dominant en fel type. Zo kwam ze eens met een haas in haar bek aanrennen die groter was dan zijzelf. Bij het eerste bezoek aan de dierenarts viel ze hem aan toen hij haar wilde aanraken. En als ze zichzelf weer eens verstrikt had in de kettinkjes van de lamellen, was ze vooral woedend op degene die haar van de kettinkjes wilde bevrijden. Ze was geen grote vriendin van haar eigen zus. Ze tolereerde Smoky wel, maar de beste plaats in de bijkeuken, waar ze samen sliepen in de nacht, was voor Can en niet voor Smoky. Toen gingen, een voor een, de kleine bazinnen de deur uit (2007, 2009, 2012) en in die tijd bezweek ook haar zus aan nierfalen (2011). Daarna had ze bijna het rijk alleen in het grote huis. Er braken mooie jaren voor haar aan, ze kreeg alle aandacht en mocht tijdens het avondeten voortaan gewoon in de woonkamer blijven, desnoods op een eetkamerstoel. Ze werd zachtaardiger, ze leek zelfs een aandachtige lezeres te zijn geworden (zie foto) Alleen de door haar gevangen muizen treiterde ze nog steeds genadeloos de dood in. Nu is ze zelf dood. Het is doodstil in huis zonder haar getrippel om ons heen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten