22 april 2018

Ahmed Yousef (Hamas-adviseur): “Israël is ons land”, I


Zo’n tien tot vijftien jaar geleden wilde ik de feiten kennen van het Midden-Oosten conflict. De feiten zouden de kiem van de oplossing in zich dragen, dacht ik. Dat was onjuist: de feiten werden door de partijen naar de eigen hand gezet, afhankelijk van de gewenste oplossing. De kern van het conflict tussen ‘Palestijnen’ en Joden is de vraag van wie het land ten westen van de Jordaan-oever is/was. Ik zet Palestijnen tussen quotes, omdat het niet duidelijk is wie of wat Palestijnen zijn.
Er is tot de jaren 90, met uitzondering van het moderne Israël, eeuwenlang geen ‘Palestijnse’ staat geweest. Vanaf ongeveer 1500 werd het Midden Oosten gedomineerd door de Turken. Toen dezen in WOI de kant van de Duitsers hadden gekozen, konden ze na 1918 het grootste deel van hun gebied inleveren bij de winnaars, Engeland en Frankrijk. Engeland kreeg met name het mandaat over Palestina, een gebied dat onder meer het huidige Israël en Jordanië omvatte (zie plaatje). In die tijd werden alle bewoners van Palestina (zowel Arabieren als Joden) aangeduid als Palestijnen. Een groot deel van de Arabieren die toen in de Palestijnse gebieden woonden, zagen zichzelf helemaal niet als Palestijnen, maar als Arabieren. Zij begonnen zich pas Palestijnen te voelen toen grootscheepse Joodse immigratie op gang kwam. De Britten hadden inmiddels (in 1920) het deel van Palestina aan de oostoever van de Jordaan weggegeven aan de Hasjemitische familie als dank voor bewezen diensten in WOI. Dit betekende dat het Arabische-Joodse probleem dat was ontstaan, geheel binnen het resterende deel van het Palestijnse gebied aan de Westoever moest worden gevonden. Na WOII stelde de VN een deling van dat gebied voor, maar de Arabieren weigerden iedere opdeling van het land te accepteren. (verder lezen)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten