29 oktober 2013

Piet Moerland (Rabo bank): stoot dan maar zichzelf af

Piet Moerland was tot vandaag bestuursvoorzitter van de Rabo bank. Ooit was hij mijn collega hoogleraar in Tilburg: een zeer aimabele man, geen type straatvechter als Rijkman Groenink, maar eerder een bedachtzaam type. Hij is/was: geheel integer, niet uit op schandaal of om anderen onderuit te werken. Hij was het vlees geworden ideaal van de boerenleenbank die de Rabo bank eigenlijk was: van samen voor ons allen en als het moet helpen wij, wij bankiers, de boeren ook nog met de tractor uit de modder te trekken. Toen dan ook bekend werd dat de Rabo wielerploeg, ondanks alle verzekering van het tegendeel door de ploeg zelf, systematisch en collectief over een reeks van jaren doping had gebruikt was het voor Moerland duidelijk. Een wielerploeg die zo tegen alles inging waar de Rabo bank voor stond (integriteit, betrouwbaarheid, samenwerking) kon niet langer geassocieerd worden met de Rabo en moest worden afgestoten. Maar op een nette manier: nog tot het einde van de contractperiode kregen de renners hun salaris. Typisch Rabo! Maar nu is er iets anders aan de hand. Handelaren van de Rabo bank zelf fraudeerden met interbancaire rentestanden. Die handelaren kun je onmogelijk afstoten: die rentestanden moeten worden bepaald en leningen tussen banken moeten worden afgesloten. Als de Rabo zelf niet meer staat voor waar de bank voor stond (integriteit, betrouwbaarheid, samenwerking) was er voor Piet Moerland nog maar één mogelijkheid over: hij moest zichzelf afstoten. Bij een organisatie waar de interne drijfveren op frauduleus winstbejag berusten, kon hij niet meer functioneren. Vandaag nam hij ontslag. “Als een signaal”, zei hij erbij, maar ik zou niet weten welk signaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen