14 december 2017

Kate Raworth: “Maak een donut en redt de wereld, II”

Stel, de knapste astronomen van de wereld komen samen en denken met zijn allen na over het doel van het universum. Moet het universum uitzetten, of moet het krimpen? “Te veel astronomen”, zo meent een van hen, “hangen op de groei van het universum, terwijl we juist moeten inkrimpen om niet uit elkaar te spatten”. Onzinnig hypothetisch voorbeeld, natuurlijk. Astronomen hebben geen voorkeur over hoe het universum zich ontwikkelt (het schijnt uit te dijen). De ontwikkeling van het universum is het resultaat van natuurkrachten die niemand kan beïnvloeden. Maar hoe zit het dan met de ontwikkeling van de economie? Is die ook niet het gevolg van ongrijpbare krachten? Niet volgens Kate Rahworth. Economen streven altijd naar meer economische groei en denken dat dit ook goed is, omdat, volgens de economische theorie, mensen altijd meer willen hebben. Kate Rahworth, zo zagen we, was ernstig teleurgesteld in de economische theorie, wilde zich geen econoom noemen en ging na haar studie meer dan 15 jaar in ‘het veld’ werken. Toen bedacht ze dat de theorie op zijn kop gezet moest worden. Als eerste zou het heilig verklaarde doel van economische groei er aan moeten geloven. Heilig? Doel? Op blz. 36 van haar bestseller doughnut economics schrijft ze hoe ze uit nieuwsgierigheid in 2015 naar het eerste college macro-economie voor eerstejaars ging. Wat was, volgens de dienstdoende professor, de eerste grote vraag die de macro-economie zich stelt? Deze: “Wat zorgt ervoor dat in de economie productie groeit en fluctueert?” Foute vraag, aldus Raworth, de economie zou moeten gaan over hoe mensen in staat zijn te gedijen. Mijn vragen: waarom mag de theorie niet een poging doen groei te verklaren? En slaagt ze daar ook in? En zegt de theorie niets over welzijn? (verder lezen)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten