25 september 2017

Mick Jagger (74 jaar): the winner takes it all (II)

Toen ik 14, 15 jaar oud was (1965, 1966) was het ondenkbaar dat een muziekgroep die in 1910 was opgericht een popconcert zou kunnen geven. Het was de tijd van The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, en nog vele andere bands die nu allang vergeten zijn. Popmusici waren op zijn hoogst 25 jaar oud. Elvis Presley was toen nog maar 31 jaar oud, maar eigenlijk was hij, zoals iedereen die toen boven de 30 jaar oud was, out of time. Laat staan dat je mensen van boven de 70 jaar oud nog serieus kon nemen. De leden van de babyboom generatie van 25 jaar of jonger gingen de wereld over nemen en wie dat tegen wilde houden, was een fascist. Enfin. Ik was idolaat van de Stones en kon minutenlang in opperste staat van bewondering naar foto’s van de band kijken. Natuurlijk had vooral Mick Jagger mijn aandacht, maar ook Brian Jones kon op mijn bewondering rekenen. Het nummer I can’t get no satisfaction sloeg bij mij in als een bom: het gaf weer hoe ik mij voelde als puber (paint it black). Voor Mick Jagger was het allemaal niet zwart uiteraard en voor Brian Jones aanvankelijk ook niet. Zij hadden succes en konden daarom iedere satisfaction krijgen waar ze behoefte aan hadden. Helaas, Brian Jones, de oprichter van de band, werd steeds meer gemarginaliseerd door het succes van het schrijversduo Jagger/Richards. Brian is nu al bijna 50 jaar dood, maar voor Mick geldt al 55 jaar dat hij always gets what he wants. Hij komt alweer optreden in Nederland. Ik ga er niet heen, voor mij zijn de Stones een herinnering aan mijn pubertijd, die zichzelf al 45 jaar aan het herhalen zijn. Met groot succes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten