23 augustus 2016

Sifan Hassan (atlete): tactisch inzicht I

Vijftig jaar geleden won ik op mijn middelbare school met gemak, zonder noemenswaardige training, de atletiekwedstrijden op de middellange afstand van 800 meter. Daarbij had ik een hele simpele tactiek. Ik nam vanaf het begin de kop en stond die niet meer af voor de finish. Het was de tactiek van koning eenoog, want niemand van mijn medeleerlingen kon mij volgen. Toen bedacht mijn gymnastiekleraar mijnheer Van Welsum dat het wel eens goed zou zijn als ik met een interscolaire wedstrijd ging meedoen. Daar stond ik toen tussen middelbare scholieren uit de hele stad Utrecht die allemaal lid waren van een atletiekvereniging. Beslist niet uit het land der blinden, zo besefte ik veel later, toen mijn kortstondige carrière als atleet er al weer opzat. Ik nam ook in deze wedstrijd de kop en dacht te gaan winnen, hoewel ik wel veel gesnuif vlak achter mij hoorde. Dat was ik op mijn middelbare school niet gewend. Vlak voor de laatste bocht begonnen ze me in te halen, eerst één concurrent, toen een tweede en tenslotte nog een derde. Ik werd vierde, de meest teleurstellende plaats voor een atleet, zoals wij weten. De nummers één tot en met drie feliciteerden elkaar, ze bleken elkaar te kennen van eerdere wedstrijden. Ik droop af om pas veel later weer mee te gaan doen aan trimloopjes. Misschien dat alles anders was gelopen (letterlijk), als iemand mij enig tactisch inzicht had bijgebracht. De Nederlandse atlete Sifan Hassan was in zeker opzicht in de 1500 meter finale bij de Olympische spelen in dezelfde positie als ik 50 jaar geleden: ze had te weinig getraind om voldoende snelheid te kunnen ontwikkelen in de slotfase van een race. Ze zou het dus van haar tactisch inzicht moeten hebben. We bekijken haar race in de finale en komen terug op haar tactiek. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen