08 augustus 2016

Rianne Letschert (a.s. rector): “De bestuurder is er voor de werkvloer”

Jo Ritzen, de idealistische onderwijsminister uit de jaren 90, wilde het bestuur van universiteiten professionaliseren. De bestuurders moesten de onzichtbare krachten worden die de mensen op de werkvloer uit de wind hielden zodat de werkvloer zich voluit met het echte proces (onderzoek en onderwijs) bezig kon houden. Het liep vaak anders. Tegelijk met de professionalisering werd de universitaire democratie afgeschaft. Democratie was ook niet ideaal, maar verhinderde dat megalomane onderwijsbestuurders ongecontroleerd jaknikkers om zich heen konden verzamelen. Die jaknikkers lieten het toe dat de bestuurders belastinggeld over de bak gooiden met als argument dat die uitgaven ‘investeringen’ waren die zichzelf terug verdienden. Die investeringen bestonden, bijvoorbeeld, uit het aantrekken van zogenaamde toppers in het academisch onderzoek tegen torenhoge salarissen. Die toppers waren hun hoogtepunt al voorbij, of ze bleken fraudeurs; ze brachten zelden geld in het universiteitslaatje. Hoe dan ook, ik heb te vaak meegemaakt dat het beleid van universitaire bestuurders vroeg of laat tot financiële problemen leidde en dat de rekening dan bij de werkvloer werd gelegd. Niks uit de wind houden dus. Hoogleraar Rianne Letschert uit Tilburg, die topbestuurder wordt van de Universiteit van Maastricht, gaat dat anders doen. In De Volkskrant zegt ze dat het goed is als iemand van de werkvloer rector wordt van een universiteit, want die “staat midden in het onderwijs en onderzoek”. Ze wil dienstbaar zijn aan de werkvloer. Ik wil niet cynisch doen over dit oprechte voornemen, maar de meeste bestuurders die ik heb meegemaakt kwamen ook van de werkvloer. Helaas hadden ze die werkvloer als bestuurder al gauw uit het oog verloren (zie hierboven). Maar misschien dat Rianne Letschert niet ver boven het werkvolk gaat zweven als almachtige bestuurder. We wensen het de collega’s uit Maastricht toe.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen