23 april 2016

Prince (1958-2016): onsterfelijk?

Vaag kan ik me herinneren dat ik, ergens begin jaren 80, in de krant las dat er een popartiest was opgestaan die nog beter was dan Michael Jackson (1958-2009). Het waren leeftijdgenoten, maar Michael was al min of meer een oude rot, toen Prince nog moest beginnen. Ik luisterde wel eens naar Prince, maar ik vond me eigenlijk te oud (30+) voor zijn liedjes. Ik hield het ook niet zo goed bij. You Tube bestond nog niet, dus je moest echt moeite doen om naar zijn muziek te kunnen luisteren. Een muziekprogramma opnemen waarin hij optrad (video bestond toen wel), of een plaat van hem kopen. Dat was te veel eer. Ik was ook eigenlijk te druk met het schrijven van een proefschrift (waar ik in de jaren 80 eigenlijk ook al te oud voor was). Dus, Prince is een beetje langs mij heen gegaan, maar nu is hij dan toch dood. De verrekijk en de kranten waren er druk mee, de afgelopen dagen. Hij bleek alom betreurd te worden als een van de grootste, onsterfelijke iconen uit de geschiedenis van de popmuziek. Icoon? Zeker, maar onsterfelijk? Ik besloot het maar eens aan enkelen van mijn studenten te vragen: Prince? Ja, ze hadden gehoord dat hij dood was (via internet hoor je alles) en ze begrepen dat hij vroeger liedjes had geschreven. Kwam hij niet uit de jaren zestig, of jaren zeventig? Wat? Jaren tachtig? O! Maar toen waren zij ook nog niet geboren. Toen David Bowie stierf begin van dit jaar, hoorde ik al dezelfde reacties van 20-ers: David Bowie, wie? Popiconen worden gauw vergeten. Het lijkt me niet dat met Bowie en Prince de Mozart en de Bach van de popmuziek zijn overleden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen