16 december 2015

Pieter Duisenberg(VVD) & Mohammed Mohandis (PvdA): maken onderwijskundige nachtmerries waar, I

In mijn lange leven als docent heb ik vaak keuzevakken verzorgd, waarbij de studenten zelf, maar onder mijn begeleiding, het meeste werk moesten doen. In groepjes van 2, 3 of 4 bestudeerden ze wetenschappelijke artikelen die ze vervolgens aan hun medestudenten moesten uitleggen. Die medestudenten konden dan de interpretatie van hun collega’s ter discussie stellen, vragen stellen over de artikelen of proberen een link met de ‘werkelijkheid’ te leggen. Heel leuk onderwijs, omdat je als docent van nabij zag of en hoe studenten in staat waren economische verbanden te leggen die in die (moeilijke) artikelen aanwezig waren. Het is een cliché, maar inderdaad, sommige studenten zag je tijdens zo’n cursus ‘groeien’. De meeste studenten vonden deze vorm van onderwijs overigens ook leuk. Probleempje voor de docent: als het vak een keuzevak was, wist je nooit van te voren hoe veel studenten mee zouden doen. Het konden er 25 zijn (een mooi aantal voor een interactieve cursus), maar ook 50, of meer (te veel voor een interactieve aanpak). Ander probleem, als je eenmaal begonnen was, de cursus draaide al een paar weken en de groepen waren ingedeeld, kwamen sommige studenten er achter dat dit toch niet hun soort onderwijs was. Ze stopten tussentijds met de cursus. Omgekeerd kon het ook gebeuren dat, terwijl de cursus op stoom lag, nieuwe studenten alsnog op de rijdende cursustrein wilden springen. Ik als docent was dan ook voortdurend bezig groepsindelingen aan te passen en het rooster voor presentaties door studenten te wijzigen. Geen ramp, want daar krijg je in de loop der tijd een zekere handigheid in. Enfin, wat heeft dit te maken met het voorstel van (onder anderen) Duisenberg en Mohandis om studenten per cursus te laten betalen? Heel veel, zoals we zullen zien.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen