03 september 2015

Ewald Engelen: "gadverdamme" III

Tot ruim 12 jaar geleden was ik gematigd eurofiel. Weliswaar leek het mij dat wij in een echt verenigd Europa onze genereuze welvaartsstaat niet in stand zouden kunnen houden, maar dat was misschien meer een kwestie van de wal keert het schip. Bovendien in een echt Verenigd Europa zouden verschillen in stelsels op den duur tot het verleden behoren. Toen kwam de discussie over de Europese Grondwet. De schellen vielen van mijn ogen. Dat Verenigd Europa zou op zijn hoogst een half Verenigd Europa worden. Zoals ik zelf meer dan tien jaar geleden schreef: “De grondwet is namelijk alles en dus (…) niets. Dat komt doordat de EU grondwet een compromis is tussen krachten die inderdaad willen dat de EU naar een federale superstaat gaat en krachten die dat niet willen. Daarom slingert de tekst van de grondwet voortdurend heen en weer tussen het uitgangspunt van een federatie en dat van een losse bond van staten.Oftewel: “een zwalkende en verwarrende grondwet waar de Europese burger nog geen vijf jaar mee vooruit kan.” We gaan dus niet naar een federatie in Europa. Maar dan svp ook geen federale instituties. Maar, helaas, één zo’n institutie was er al: het stabiliteitspact. De bedoeling van dat pact was/is om de lidstaten te dwingen een gedisciplineerd begrotingsbeleid te voeren. Het werd een mislukking. Waarom? Omdat er geen hiërarchie was en er waren geen geloofwaardige sancties. De lidstaten zelf (in de Raad voor ministers) bepaalden wie van henzelf de overtreders waren en wie er een sanctie kreeg. Ierland kreeg in het begin van de eeuw een waarschuwing, maar Duitsland en Frankrijk niet hoewel zij het pact aan het overtreden waren. Griekenland kon ongestoord aan creatief boekhouden doen. De lidstaten, de grote niet in het minst, konden dus maar aanrommelen met hun begroting, zoveel als ze maar wilden (wordt vervolgd).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen