06 januari 2015

Robin Fransman: “Sparen is een ramp”

Eind vorig jaar publiceerde Robin Fransman een boek met de suggestieve titel ‘Sparen is geen deugd’. Zijn belangrijkste stelling is dat veel sparen een ramp is, omdat het voornamelijk tot veel private schulden leidt. Hoge schulden leiden tot een deflatoire depressie en/of een nieuwe financiële crisis. “Dat hebben we immers met eigen ogen gezien,” zo lijkt Fransman ons toe te schreeuwen, “kijk maar naar de crisis op de woningmarkt. Gevolg van te hoge schulden”. Zeker! Alleen kwamen die schulden niet door besparingen, maar door de vergrijzing, of eigenlijk door de naoorlogse geboortegolf. Die golf begon toen die eenmaal volwassen was geworden zowel met sparen als met huizen te kopen. En: omdat die golf zo groot was, werd er tegelijk veel gespaard en werden er veel huizen gekocht. Gevolg: hoge pensioenvermogens en hoge hypotheekschulden. Fransman stelt allerlei ‘oplossingen’ voor om het ‘probleem’ op te lossen. Dat is dus een probleem dat er niet is. Toch ben ik het met veel van zijn voorstellen eens: ‘Fiscale stimulans-Keynes’? OK, doen. ‘Hogere lonen’? OK, doen. ‘Lagere lasten op arbeid, hoger op vermogen’? Dat is natuurlijk wel een verschuiving van belasting van jongeren naar ouderen. Toch doen, want de ouderen kunnen hun geld toch niet opmaken. Enzovoorts. Hoewel het probleem niet bestaat (want sparen is geen ramp), zijn de oplossingen toch goed. Hoe kan dat? Omdat ze een oplossing zijn voor iets anders, namelijk de crisis. Het boek rammelt dus hier en daar, maar u moet het toch lezen, want het leest als een trein. Wel, dus een beetje een boemeltreintje, maar bij ieder stop is er een hoop te zien. Je zou er bijna een boek over kunnen schrijven: zie hier.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen