11 december 2014

Robin Fransman: is een definitie een theorie?

Robin Fransman vindt dat we te veel sparen. Daar waren we het al mee eens. Nederland is het land met de hoogste pensioenbesparingen, in ieder geval als percentage van het nationaal inkomen. Ons gigantische overschot op de handelsbalans (10 procent van het nationaal inkomen) is een bewijs van onze spaarzin. Als je een overschot hebt op de handelsbalans wil dat namelijk zeggen dat je meer produceert dan je zelf wil gebruiken, oftewel de nationale besparingen zijn groter dan de investeringen. Op zichzelf is dat geen probleem, want terwijl er in Nederland een spaaroverschot is, hebben andere landen, bijvoorbeeld Griekenland of de VS, een spaartekort. Wereldwijd bezien vallen alle spaartekorten en spaaroverschotten tegen elkaar weg. Dat is geen economische theorie, dat is boekhouden. Wat zegt nu Fransman bij RTLZ: “Als je collectief méér spaart, terwijl door een gebrek aan investeringen de economie niet meer groeit, dan nemen ook automatisch de schulden toe.” Dat klopt per definitie, want een schuld komt voort uit een spaartekort en als dus ergens het spaaroverschot toeneemt, moet (als de investeringen niet veranderen) ergens anders het spaartekort (dus de schuld) ook toenemen. En dus, zo bedoelt Fransman te zeggen, aangezien schulden de kiem vormden van de kredietcrisis (niet gedekte ‘flodderhypotheken’ in de VS), ligt er weer een crisis op de loer en wel doordat wij te veel sparen. Hier maakt Fransman een hele rare gedachtesprong. Hij suggereert namelijk dat er een causale relatie is van sparen naar schulden, maar die is er uiteraard helemaal niet. Er is alleen een boekhoudkundige gelijkheid. Hoe die gelijkheid precies tot stand komt, dat weet niemand, het kan op oneindig veel manieren. Dat het volgens de ‘Fransman theorie’ zou lopen, zou wel heel toevallig zijn (een kans van één op oneindig).

1 opmerking:

  1. Waarom is dat toeval? Als je de wereld extreem versimpelt tot 2 mensen, dan zie je toch dat er wel een causaal verband is?

    Stel persoon A produceert en persoon B koopt, en persoon B produceert ook, maar Persoon A koopt dat niet, maar besluit te sparen. Dan heeft Persoon A gespaard en per definitie persoon B ook een schuld. Het is wel een beetje kip-ei (want persoon B kan besluiten geen schuld aan te gaan van tevoren en dan heeft niemand gespaard en niemand schuld). Maar je kunt niet sparen zonder dat iemand anders schuld krijgt. En als jij besluit te sparen heeft dat wel degelijk direct een causaal verband naar de schuld van die ander. Dat geld wat jij hebt zou anders besteed worden, waardoor iedereen weer geen spaargeld en geen schuld heeft.

    BeantwoordenVerwijderen