22 oktober 2014

Quincy Gario (geen Zwarte Piet): liever Sint dan Piet?

In mijn kindertijd is er wel eens een Zwarte Piet bij ons thuis binnen geweest en ik vond het angst aanjagend. Er waren toen (jaren 50) natuurlijk niet veel zwarte mensen in mijn geboorteplaats Utrecht en ze waren zeker niet in middeleeuwse kledij. Dus dat was wennen. Later was daar Humphrey Mijnals, ook zwart, geweldige voetballer van de Utrechtse club Elinkwijk. Nog weer later (jaren 90) vierden we Sinterklaas met onze eigen kleine en heel erg blonde meisjes. Zwarte Piet kwam bij ons thuis, maar ik geloof niet dat onze kinderen bang voor hem waren. Als ik Piet zag (in het echt een buurvrouw) moest ik nooit denken aan een slaaf, een neger, een onderdrukte allochtoon, een stereotype beeld van de zwarte mens, enzovoorts. Zwarte Piet leek nergens op. Hij was een volstrekte unieke knecht van Sinterklaas en woonde meestal (behalve rond 5 december) in Madrid, waarbij hij (of zij), zoals het Goede Doel dat ook al zong, er in zijn vrije tijd opvallend bleekjes uitzag. Sinterklaas, een onschuldig familiefeest derhalve met Zwarte Piet als onmisbare aanvulling. Niet dus voor Quincy Gario die het allemaal racisme vindt. Je moet er maar opkomen, maar het is hem gelukt en hij is er inmiddels een bekende Nederlander mee. Wel vreemd natuurlijk dat hij nooit geprotesteerd heeft tegen het stereotype beeld van Sinterklaas als een goedheiligman en kindervriend, terwijl we weten dat zich onder bisschoppen een (wellicht onevenredig) groot aantal pedofielen bevonden (en misschien nog steeds bevinden) die zich aan kinderen vergrepen. Hij is wellicht te veel met de zwarte stereotypering (domme kracht) bezig om ook nog de religieuze stereotypering (kuise man) te kunnen waarnemen. Of, hij is te veel met zichzelf bezig om zich ook nog om kinderen te kunnen bekommeren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten