14 september 2014

Lucas Woudstra (23): dood door wiens schuld?

Dit weekend een hartverscheurend verhaal in de krant over Lucas Woudstra die, min of meer onder de ogen van zijn ouders, zelfmoord pleegde. Lucas wordt in het interview door zijn ouders omschreven als een slimme, maar verlegen, teruggetrokken, om niet te zeggen contact gestoorde jongen. Tijdens het lezen van het interview zie je voor je hoe Lucas vergeefs pogingen doet in een groep terecht te komen en van zijn ouders los te raken. Hij woonde op een studentenkamer in Amsterdam en was onder psychologische behandeling. Dat was op zijn eigen initiatief, de ouders wisten niet wat er met hem aan de hand was. De artsen/psychologen/psychiaters bij wie hij in therapie was, wilden het de ouders ook niet uitleggen, dat kon alleen als Lucas daar toestemming voor gaf, maar Lucas wilde daar niet over praten. Dat kon hij waarschijnlijk ook niet: je gaat je ouders toch niet vertellen dat je een geestelijk wrak bent. Toen kwam er een crisissituatie en Lucas werd door de geestelijke gezondheidszorg  (GGZ) uit zijn kamer opgehaald en in een isoleercel opgesloten. Lucas smeekte zijn ouders om hem daar weg te halen. Dat gebeurde, Lucas ging weer thuis wonen, zijn ouders verzorgden hem, maar nog steeds wilden de behandelaars de ouders niet vertellen wat er mis was. Het zou de ‘vertrouwensband’ tussen behandelaar en pati├źnt kunnen schaden. Er was echter geen enkele behandeling meer door de GGZ en de ouders moesten onge├»nformeerd aanmodderen. Tot Lucas eind vorig jaar zelfmoord pleegde, 23 jaar oud. Wat bewijst dit? Sommige psychiaters orakelen graag over het al dan niet bestaan van een vrije wil. Als er geen vrije wil is hebben wij geen GGZ meer nodig. Inderdaad zou Lucas zonder GGZ misschien nu nog geleefd hebben. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten