12 juni 2014

Karima Kourtit (VU): mag proefschrift verdedigen

Een proefschrift is een bewijs dat de schrijver in staat is zelfstandig academisch onderzoek te doen van een voldoende niveau. Wat zelfstandig en wat voldoende is, bepaalt de promotor in samenspraak met de zogenaamde leescommissie. De rector van de universiteit zet als laatste zijn stempel. Bij Kourtit was de promotor Nijkamp en de leescommissie vond Kourtit een “veel belovende jonge wetenschapper”. Anderen dachten er anders over. Zij meenden plagiaat te zien, of zelfs fraude. Een vrij schimmige procedure, die de Vrije Universiteit (VU) zelf bedacht leek te hebben, bracht als uitkomst dat er fouten waren gemaakt, maar die waren te herstellen. Dus werd de promotor vervangen en de samenstelling van de leescommissie veranderd en ligt er nu een brandnieuwe versie van het proefschrift van Kourtit. Ze heeft gedaan wat sommige studenten doen als de docent kritiek heeft op onderdelen van hun schrijfwerk: ze schrapte de gewraakte onderdelen. Bij Kourtit kon dat ook makkelijk, want de vorige versie van het proefschrift was een boekenkast die volgepropt was met vaak onrijp werk dat zij met veelschrijver Nijkamp had gedaan. Het meest dubieuze werk heeft ze verwijderd, zodat de al dan niet anonieme criticasters de mond gesnoerd is of opnieuw kunnen beginnen. Is het ook beter geworden? Ik heb vooralsnog alleen hoofdstuk 6 gelezen en ze blijkt nog steeds te lijden aan de confirmation bias waar Nijkamp zelf ook zo’n last van heeft. In dit hoofdstuk wil ze bewijzen dat allochtone ondernemers van de tweede generatie een “bron zijn van socio-economische kansen in moderne steden”. Dus bewijst ze het. Echt? Ik heb mijn twijfels. Als gebruikelijk zijn haar data, haar methoden en haar resultaten in nevelen gehuld. Maar de promotor, de leescommissie en, niet te vergeten, de rector vinden het goed. En ik dus ook.   

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen