14 mei 2014

Corine de Ruiter: psychologe, I?

Het onderstaande verhaal lijkt niets met Corine de Ruiter van doen te hebben. Een jaar of acht geleden kwam een collega met wie ik vaak jonge economen begeleidde bij het schrijven van een proefschrift bij mij met het verhaal van een jonge econome die schandelijk in de steek was gelaten door haar begeleider. Ik geloofde het verhaal: zij oogde als een weerloos klein meisje met tranen in de ogen. Dus namen we de begeleiding van Edith L. (verzonnen naam) over. Ik regelde dat er een deskundige bij zou komen om haar te helpen en Edith en ik gingen samen naar het buitenland om data te verzamelen. Inmiddels had ik wel wat twijfels gekregen over haar onderzoekscapaciteiten. Zo was ze, hoewel ze een exacte opleiding achter de rug had, nauwelijks in staat een wiskundige functie te differentiëren. Bovendien had Edith voortdurend ruzie met de deskundige. Ik dacht dat het aan die deskundige lag. Maar toen begon er opeens meer te wringen. Het werk vlotte niet, zodat ik steeds meer van haar werk begon over te nemen. Op een gegeven ogenblik bleek dat ze met een deel van de data die wij samen hadden verzameld naar een redelijk bekende econoom elders in het land was gestapt. Zonder mij daar in te kennen. Nadat ik een door mij voltooid gezamenlijk artikel naar een tijdschrift had gestuurd, naar ik dacht met de toestemming van Edith, bleek opeens dat ze een klacht tegen mij had ingediend bij de onderzoekdecaan van de faculteit omdat ik haar gepasseerd had. Ze had ook nog een klacht tegen mij ingediend omdat ik haar verhinderde haar proefschrift af te schrijven. Ik was verbijsterd, maar ook machteloos, want iedereen geloofde haar. Zij had haar verhaal gedaan met tranen in haar ogen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen