11 februari 2014

Els Borst (D66): haar erfenis

Zij is in verdachte omstandigheden dood in de garage van haar huis aangetroffen. Het zou vreselijk zijn als haar laatste ogenblikken door een misdrijf zijn bepaald. Laten we er voorlopig maar van uitgaan dat zij de dood heeft gekregen die ik iedereen toewens: een rustig, onverwacht afscheid van het leven. Zij was niet het prototype van de politicus, meer iemand die tegen haar zin aan politiek moest doen. Je kon haar niet verdenken van scherpe ellebogen of achterkamertjespolitiek; er was geen verborgen agenda. Ze was acht jaar minister van volksgezondheid in het ‘eerste paarse’ tijdperk (1994-2002). Alexander Pechtold, de leider van D66, zei direct dat ze een fantastische minister was geweest. Was dat zo? Bij mij is de herinnering dat ze financiële problemen in de zorg op typisch paarse wijze oploste, namelijk door er (nog) meer geld tegen aan te gooien. Om een of andere reden kreeg ze de minister van financiën, Gerrit Zalm, telkens zover om haar extra budget te geven voor volksgezondheid. Meer geld uittrekken lost het probleem niet op. Het maakt het probleem op de duur alleen maar groter. Nu heeft het ‘tweede paarse’ kabinet opnieuw financiële problemen met de zorg. Dit keer is de oplossing niet om het budget te verhogen, want er is geen geld meer. Nu wordt het probleem door geschoven naar de gemeenten die de jeugdzorg en een groter deel van de awbz voor hun kiezen krijgen, Met minder budget, uiteraard. Ik zou het Els Borst wel gegund hebben als zij een structurele oplossing voor de alsmaar stijgende kosten van de zorg had gevonden. Maar deze erfenis heeft ze niet nagelaten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen