10 januari 2014

Cees Fasseur (historicus): trapt in de Popper-Talebval, II

Cees Fasseur meende dat mijn bewering in De Volkskrant dat in de jaren veertig met de naar onafhankelijkheid strevende Indonesiërs was afgesproken dat “er een autonome status voor de Molukken zou komen binnen een federatief verband” onjuist was. Hij deed dat in een reactie in dezelfde krant. In zijn stuk geeft hij een beschrijving van wat er werkelijk was afgesproken. Zeer nuttig, maar maakte ook duidelijk dat die afspraken open lieten dat er autonomie binnen de Indonesische federatie mogelijk was. Ergens midden in zijn stuk zegt hij: “Bovendien werd het nieuwe federale staatsverband in het eerste halfjaar van 1950 in sneltreinvaart opgerold. Het werd als een koloniale erfenis beschouwd, hetgeen het in feite ook was.” Met andere woorden, Fasseur beweert dat de Indonesiërs zich inderdaad niet aan de afspraken hebben gehouden (om een federatie in stand te houden waarbinnen autonomie mogelijk was), maar ze konden ook niet anders. Ze konden natuurlijk niet een koloniaal instituut in stand houden. Daarmee is Fasseur in de Popper-Talebval gelopen: achteraf geef je een verklaring voor de gebeurtenissen die hebben plaats gevonden, maar je vergeet dat er ook iets heel anders had kunnen gebeuren. Bijvoorbeeld dat de Nederlandse regering bij de VS en/of de VN geprotesteerd had tegen het opheffen van de federatie. De Indonesiërs hadden zich misschien wel aan de afspraak gehouden als er een meer verlichte geest dan Soekarno aan het hoofd van de onafhankelijkheidsbeweging had gestaan. In andere landen heeft men wel de ‘koloniale erfenis’ van een federatie in stand gehouden, zie bijvoorbeeld India en Pakistan. Kortom, Molukse autonomie in de ‘gordel van smaragd’ lag wel degelijk in het verschiet, ondanks wat historicus Fasseur daarover beweert. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten