11 november 2013

Frank Miedema (UMC): perverse prikkels in de wetenschap

Een kleine tien jaar geleden was ik in het wetenschappelijk onderzoek op het toppunt van mijn kunnen. Artikelen die ik samen met collega’s had geschreven werden gepubliceerd in aanzienlijke wetenschappelijke tijdschriften met een behoorlijke reputatie. Helaas was de decaan aan mijn faculteit niet onder de indruk. Integendeel, ik publiceerde te weinig met te veel co-auteurs en bovendien had ik beter in tijdschriften op het gebied van marketing kunnen publiceren. Mijn toenmalige decaan zei dat niet letterlijk tegen mij. Dat oordeel kon ik afleiden uit de criteria voor de onderzoekgelden die hij aan individuele onderzoekers toekende. Die criteria werden omgezet in een getal en dat getal leidde tot een bedrag. Ik kreeg ongeveer 12.000 euro per jaar, niet eens genoeg om één (1) cursus van af te kopen. Mijn onderzoek was minder dan één cursus waard. Het kostte me heel wat meer tijd om onderzoek te doen dan om die ene cursus te geven. Mijn faculteitsbestuur had een systeem van onderzoeknormering ontwikkeld waarmee ze de meeste onderzoekers het idee inprentte mislukte onderzoekers te zijn. Een paar jaar geleden besloot ik dat het faculteitsbestuur gelijk had, stopte met onderzoek en ging die ene extra cursus doen. Het was niet de enige reden, overigens. Over die andere redenen heb ik het later nog wel eens. Hoe dan ook, afgelopen week las ik in de krant dat Frank Miedema, decaan aan het Universitair Medisch Centrum in Utrecht, zich druk maakte om de perverse prikkels in het wetenschapsbedrijf. Mijn eerste gedachte was: jij en al die andere faculteitsbestuurders zijn de eersten die de perverse prikkels kunnen veranderen, niet de wetenschappers zelf. Hij was daar al mee bezig, zei hij. Mooi! Was hij tien jaar geleden maar mijn decaan geweest. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen