02 juni 2013

Peter Nijkamp (VU): kreukbaar

Toen ik nog studeerde aan de Vrije Universiteit (VU), ergens in de vroege jaren 70, kwam daar Peter Nijkamp bij de VU aanwaaien. Eerst als lector, maar nog voor zijn 30e verjaardag mocht hij de hoogleraartoga aan de VU aantrekken. Een supertalent, met een continue stroom aan publicaties die al 40 jaar doorgaat. Hoe goed, vernieuwend of spectaculair al die publicaties nu eigenlijk waren, of zijn, weet ik eigenlijk niet. Dat ligt vooral aan mij, want ik heb nooit de moeite genomen ook maar een van zijn papers te lezen, laat staan zijn boeken, want die heeft hij ook nog geschreven. Tientallen! Kortom, een wonder van productiviteit en ook nog de uitstraling van de ideale schoonzoon: onkreukbaar, altijd netjes in het pak, geen enkele grijze haar en al helemaal geen kale plek op het hoofd te bekennen. Over 40 jaar, de 100 jaar al ruimschoots gepasseerd, zou hij er ook nog zo uit kunnen zien, lijkt mij zo. Hij kan nog jaren mee. Of toch niet? Hij blijkt een promovenda te hebben die zich al jaren voor doctor uitgeeft en die haar proefschrift misschien niet zelf heeft geschreven! Wie dan wel? Peter Nijkamp zelf? Het zou kunnen. Het komt meer voor dat een promotor zelf maar de pen ter hand neemt, als de promovendus er niet helemaal uitkomt. Bij Nijkamp is dat so-wie-so geen probleem, want de productiemolen staat toch continu aan. Braken we ook even een proefschriftje uit. Waarom wordt dit dan een affaire? Lees dat maar bij GeenStijl en andere websites die alle mogelijke moeite aan het doen zijn middels anonieme informanten Nijkamp van zijn voetstuk af te stoten. Er zijn kennelijk wat rekeningen te vereffenen. Nader onderzoek moet uitwijzen hoe verkreukeld Nijkamp hieruit te voorschijn komt.      

Geen opmerkingen:

Een reactie posten