19 maart 2013

Yunus: gehersenspoeld tot christen

Het Turkse parlement suggereert dat Turkse kinderen in Nederland te makkelijk uit huis worden geplaatst en bij christelijke pleegouders worden ondergebracht. Zo ook in het geval van de negen jarige Yunus die nu al bijna negen jaar door een lesbisch christelijk paar wordt opgevoed nadat zijn biologische moeder uit de ouderlijke macht was ontzet. De Turkse man (en vrouw) op de (Turkse) straat denkt dat kinderen als Yunus worden gehersenspoeld tot christen. Terug naar Nederland waar Sven Snijer al bijna twee jaar giftige pijlen op de jeugdzorg aan het afschieten is. Is de jeugdzorg wel zo zorgvuldig bij uithuisplaatsing van kinderen, is de rechter die uiteindelijk moet oordelen wel zo onbevooroordeeld (daar hij/zij informatie van de jeugdzorg krijgt), heeft de jeugdzorg zelf niet een te groot belang bij zijn eigen bestaan? Enzovoorts, dit zijn suggestieve, hoewel legitieme vragen. Laten we dus eens aannemen dat Yunus negen jaar geleden ten onrechte van zijn biologische moeder is weggehaald. Geeft dat voldoende reden om hem alsnog terug te laten keren bij zijn biologische moeder en hem alsnog tot moslim op te voeden? De islamitische opvoeding is wat steeds weer in de Turkse redenering terugkeert, want die opvoeding garandeert Yunus’ zieleheil. Het is kennelijk niet belangrijk of Yunus’ biologische moeder in staat is Yunus gelukkig te maken en ook niet of Yunus zelf wel terug wil. Het gaat kennelijk alleen om de het door de Turken verdedigde dogma dat Yunus beter af is als moslim dan als christen. Het lijkt me dat mensen die de jeugdzorg bekritiseren zich beter niet aan deze vorm van religieus fundamentalisme kunnen overgeven.

3 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beste Harry,

    Ik ben blij dat je mijn naam hebt verbonden met het artikel op mijn blog getiteld 'Tegen jeugdzorg, niet tegen jeugdbescherming', omdat dit goed samenvat waar mijn blog over gaat. Om heel eerlijk te zijn, is de Turkse kwestie rond Yunus vanuit het oogpunt van bestrijding van misstanden in de jeugdzorg, niet zo 'Turks' als het overkomt.

    Mensen die jeugdzorg bestrijden grijpen eenvoudigweg alles aan wat jeugdzorg schade zou kunnen doen (buitenlandse inmenging), omdat er van onze eigen politici niet veel te verwachten valt als het gaat om het schrijnende onrecht dat ouders en kinderen wordt aangedaan. Wat een legitiem punt is om de zaak Yunus voor te gebruiken, is dat er door pleegzorg vaak geen rekening wordt gehouden met de culturele context bij een plaatsing en dat zijn ze volgens internationale verdragen wel verplicht. Dat is in het belang van het kind.

    Maar veel belangrijker en dat is iets waar we de media nauwelijks over gehoord hebben, is het ontbreken van waarheidsvinding in de jeugdzorg en ook daar heeft de Turkse regering over geklaagd. Hoe het met de mensenrechten in Turkije zelf gesteld is, daar hebben we echt geen roze bril over op, maar terechte kritiek op het Nederlandse beleid is voor ons een aanknopingspunt om te laten zien dat niet alleen Turkse ouders klagen over Bureau jeugdzorg. Ook Nederlandse ouders worden al 40 jaar tot wanhoop gedreven, in een onmogelijke strijd tegen dit juridische monster.

    Mijn voornaamste punt van kritiek op jeugdzorg: Geen enkel onderscheid tussen ouders die echt wat mankeren en hun kind niet goed kunnen opvoeden, veilig groot brengen en ouders die ofwel vals beschuldigd worden (waar insinuaties leidend zijn, zie ook bijvoorbeeld Lucia de B. in het strafrecht)en waar bewijzen van schuld of onschuld gewoon 'niet relevant' zijn voor jeugdzorg en die ouders die slechts lichte opvoedproblematiek hebben, die onnodig wordt geproblematiseerd door de hulpverlener /gezinsvoogd, zodat gezinnen onnodig verscheurd worden.

    De geldkwestie wordt soms ook verkeerd begrepen. Jeugdzorg doet dit werk niet om er rijk van te worden, maar het werkgelegenheidselement speelt wel een grote rol. Ze hebben een substantieel marktaandeel en weigeren plaats te maken voor organisaties die het beter en goedkoper doen.

    Al jarenlang hebben ze de politiek met hun propagandamachine in hun zak. Als ze te weinig geld krijgen beginnen ze onmiddellijk te brullen dat er arme kindertjes in gevaar zijn, maar ze creëren kunstmatig de wachtlijsten om meer geld uit Den Haag los te peuteren. In Amsterdam was hiervan zelfs bewijs (BJAA).

    Ik hoop dat je je verder zal verdiepen in de kwestie van waarheidsvinding, want in een beschaafd land als Nederland kun je in 2013 je kinderen voorgoed kwijtraken als gevolg van leugens.

    met vriendelijke groet,

    Sven Snijer

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geachte Harrie Verbon,

    Uw betoogje dwaalt enigszins af van de hoofdzaak waarom het hier gaat. Wat dat betreft getuigt de laatste volzin van Sven van meer inzicht: hij heeft het begrepen!

    Waar het bij Yunus en vele andere onterecht uit huis geplaatste kinderen om gaat is RESPECT. :
    - Voor ouders (die worden volledig aan de kant geschoven)
    - Voor de cultuur van het pleegkind (wordt geen enkele rekening mee gehouden)
    - Voor de WAARHEID: ook in dit geval was er zelfs door deskundigen aangetoond dat er GEEN SPRAKE van MISHANDELING was, de leugen werd volgehouden en de oudere broertjes van Yunus in dat zelfde pleeggezin werden opgehitst tegen hun ouders omdat die hun weer zouden mishandelen... zelfs tot 1 jaar na thuisplaatsing werden die ondervraagd over de mishandelingen die hun ten deel zouden vallen... en die waren er dus geheel niet.
    - Voor de familie en gezinsleven van Yunus: Yunus mag bijvoorbeeld NIET weten dat die 2 jongens die hem ook komen bezoeken zijn broers zijn, ook mag hij niet weten hoeveel neefjes en nichtjes hij heeft (ja, in Nederland!)

    De discussie rond Yunus wordt verziekt door het lesbisch zijn van de pleegouders. Voor mij speelt dit geen enkele rol: als mensen zich aanmelden als pleegouder dienen die het kind en zijn familie te respecteren, en of die nu homo, hetero, Joods, Hindoe of wat dan ook zijn, speelt geen enkele rol, zo lang zij maar respect opbrengen voor het kind, zijn ouders, afkomst en cultuur.
    Yunus was ongetwijfeld een leuke baby... feit is dat er een tendens is om kinderen die als baby UHP zijn nimmer terug te plaatsen... aspirant pleegouders geven namelijk vaak aan een baby te willen hebben... IN het geval van Yunus, dat parallel loopt met het geval van Arlette Heskes, is ook een van de pleegmoeder medewerkster van jeugdzorg... (idem bij Arlette... zij hefet hara kind nog altijd niet terug en ook dat kind wordt gehersenspoeld tegen moeder: alles wat moeder aan het kind gaf, moest bijvoorbeeld worden weggegooid...enz enz..Haar 2e kind mocht Arlette gehoon houden, met de zelfde vader, zelfde huis en zelfde omstandigheden.)
    TREURIG,en daar denkt kennelijk niemand aan, is HOE is het voor het kind als hij 18 is?
    Hij komt er achter dat hem 18 jaar leugens zijn voor gehouden, dat zijn familie vervreemd is, hun taal niet meer spreekt? Als dit bericht Yunus bereikt tegen die tijd, laat hem dan weten dat ik hem met genoegen (gratis) wil steunen met een schadeloosstellingsprocedure...

    Nico Mul (19 jaar ouder-ondersteuner in Jz-Kb zaken).

    BeantwoordenVerwijderen