17 maart 2013

Maarten Biesheuvel: mislukt

Veertig jaar geleden was hij mijn literaire held. De naam van dit blog is voor een deel een hommage aan zijn boek Slechte mensen. Een boek vol bizarre verhalen met vreemde wendingen, een beetje als de korte verhalen van Gogol. Lees het titelverhaal. Twee bladzijden. Over een ouderpaar wiens zoontje zo goed, lief en gehoorzaam is dat ze er niet meer tegen kunnen en het huis ontvluchten, het kereltje alleen achter latend. Sommige mensen zijn zo goed dat anderen er slecht van worden. Zoals Biesheuvel kon schrijven! Als ik maar één verhaal op zijn niveau zou kunnen schrijven, dat zou voor mij genoeg zijn. Het is er niet van gekomen. Rond Biesheuvel werd het stil, zijn depressiviteit zat hem in de weg en doofde zijn creativiteit, maar afgelopen donderdag was hij er opeens weer bij DWDD in een remake van een interview met Adriaan van Dis van bijna 30 jaar geleden. Hij was fysiek eigenlijk niet eens zo veel veranderd, maar een normaal interview was duidelijk niet meer mogelijk. Tegen het eind van het gesprek zei Biesheuvel pas voor het eerst iets waar je een touw aan kon vastknopen, namelijk dat hij niets bereikt had als schrijver. Wie volgens hem wel iets bereikt hadden, dat waren Shakespeare, Dante, Poesjkin…. Slecht en goed, dat is relatief, zo weten we, maar een wonderkind of een total loss, dat is zo mogelijk nog relatiever.    

2 opmerkingen:

  1. wat saai Harrie, openbare financiën.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. OF Saai? Valt mee, grote vijandschappen bloeien op in dit vakgebied. Je wordt er ook niet manisch-depressief van.

      Verwijderen