15 februari 2013

Leo Lenssen (ex-Amarantis): van de grond los

De belangrijkste taak van onderwijsbestuurders is er voor te zorgen dat de faciliteiten voor de docenten van zodanig niveau zijn dat zij hun werk in een optimale omgeving kunnen verrichten. Dit is, naar mijn idee, niet zo’n ingewikkelde taak. De salarisadministratie moet in orde zijn; de cijfers van studenten moeten op een handige manier worden geadministreerd; de meest up-to-date presentatietechnieken moeten aanwezig zijn, enzovoorts. Mijn indruk is dat dit soort zaken niet altijd goed geregeld zijn bij onderwijsinstellingen. Cijferadministraties deugen soms niet, presentatietechnieken zijn hopeloos verouderd (in het ergste geval zijn er slechts krijtjes en overheadprojectors) en ambitieuze internationaliseringsprojecten verzanden wegens gebrek aan belangstelling van buitenlandse studenten of, erger, wegens te veel en/of te dure internationaliseringsmedewerkers. Gezien deze ervaringen, die iedereen in het land wel ergens kent, zouden wij liever bescheiden, onzichtbare en niet al te ambitieuze bestuurders hebben. Leo Lenssen, tot 2004 bestuursvoorzitter van de onderwijsgigant Amarantis had twee lease-auto’s van de ‘zaak’ voor de deur staan, een OV-kaart en declareerde daarnaast nog al zijn taxikosten. Het was duidelijk: deze man vertoefde in hogere sferen, ver weg van de werkvloer. Hij verklaart nu dat zijn gedrag en bestedingen bij Amarantis ‘binnen het normenkader’ zijn gebleven. Zijn normen zijn kennelijk onze normen niet: hij lijdt aan de zelfoverschatting waar zo veel bestuurders, zowel bij de overheid als in de private sector (SNS), last van hebben. Gelukkig is hij inmiddels gepensioneerd en zal hij weinig schade meer kunnen aanrichten in het onderwijs.    

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen