29 januari 2013

De koningin: gaat weg

Toen de Majesteit kwam

Ik heb haar nooit in levenden lijve gezien, terwijl ik daar wel diverse kansen voor gehad heb, want zij heeft mijn universiteit diverse malen bezocht. Bij dit soort gelegenheden staan mijn collega’s in de rij om er bij te zijn. Ik niet. De koningin zou je alleen moeten willen ontmoeten als het de Majesteit behaagt jou te ontmoeten. Dan ben je iemand. Helaas, het heeft haar nooit behaagd en in de maanden die haar resten als vorstin zal het haar ook niet meer behagen. Ik zal er in berusten. Dat is ook weer niet zo moeilijk, want, zoals vele anderen, vind ik de erfopvolging een overleefd instituut. Een monarchie levert zich uit aan een familie, waarvan het fortuin en de intelligentie kan stijgen maar vooral ook dalen. De Kennedy-familie in de VS was van koninklijk niveau, leverde een president en diverse potentiĆ«le presidentskandidaten, maar de prominente plaats van de familie in de Amerikaanse politiek verdween geleidelijk achter de horizon, al is er nu weer een ‘Joe’ Kennedy, namelijk een kleinzoon van ‘Bobby’ (vermoord in 1968) lid van de Senaat. Een familie kan degenereren en de oudste geborene is niet per definitie de meest geschikte om in de voetsporen van de vader of moeder te treden. Andersom, de oudste geborene in de Koninklijke familie is net zo vrij als vroeger een Amerikaanse slaaf was om zijn/haar eigen toekomst te kiezen. Het is nu kennelijk niet het goede moment om de monarchie in Nederland af te schaffen, maar het zou wel van menselijkheid getuigen als we op 30 april 2013 afspreken dat prinses Amalia mettertijd zelf mag kiezen of ze vorstin wil worden, of dat ze een punt zet achter de soms grootse, soms minne rol van de Oranjes in de geschiedenis van Nederland.   

Geen opmerkingen:

Een reactie posten