14 oktober 2012

Don Poldermans: fraudeur of sloddervos?

Eerder zagen wij dat het voor een onderzoeker niet erg aantrekkelijk is om veel tijd te besteden aan het archiveren van data van afgesloten onderzoekprojecten. Dat geldt zeker als je zoals Poldermans, internist en (voormalig) onderzoeker naar risicofactoren bij hartoperaties, honderden artikelen publiceert en tientallen promovendi begeleidt in een tijdsbestek van ruwweg 15 jaar. Dan is het onmogelijk om er zelf voor zorg te dragen dat alle procedures, protocols en gegevens rond een bepaald project op een ordelijke wijze worden gearchiveerd. Dat zal moeten worden overgelaten aan degenen die het onderzoek uitvoerden. Dat had hij kennelijk niet goed georganiseerd. Dat bleek uit een onderzoek van de Erasmus universiteit, waar Poldermans was aangesteld, naar de vraag of er sprake was van schending van de wetenschappelijke integriteit. De conclusie van het laatste rapport (september 2012) was dat Poldermans die integriteit geweld had aangedaan. Wie dat rapport leest, krijgt inderdaad het gevoel dat Poldermans er een enorme rotzooi van maakte. Gegevensbestanden zijn deels verdwenen, of niet goed gearchiveerd. Gegevensbestanden van patiënten komen ook niet overeen met de informatie die door ziekenhuizen konden worden geleverd. Was hij daarmee een fraudeur? Of was Poldermans gewoon een enorme sloddervos? Dat zullen we nooit zeker weten, maar inderdaad, gezien de grote financiële belangen die er bij medisch onderzoek spelen, moeten we het hem wel kwalijk nemen dat hij de archivering niet beter georganiseerd had. Maar, wacht even, er waren bij deze projecten soms wel tien onderzoekers betrokken. Treffen zij geen blaam, of is er iets fundamenteel mis in de medische onderzoekwereld? Laten we daar nog een paar nachtjes over slapen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten