09 september 2012

Dick Swaab: kan helaas geen oppasopa zijn

De mooiste tijd in je leven is als je kinderen klein zijn. Helaas heb je dat pas door als ze al groot zijn. Dan zou je wel terug willen naar de tijd dat ze nog tegen je zeggen: “Papa, ik ga van de glijbaan af. Vind je dat een goed idee?” Veel ouders blijken heimwee te hebben naar die voor velen toch onbezorgde tijd en daarom willen ze misschien ook zo graag opa of oma worden. “Nu ga ik er echt van genieten,” zeggen dan de opa’s en oma’s die natuurlijk ook wel weten dat ze hun kleinkinderen niet zo vaak zullen zien als hun eigen kinderen toen ze klein waren. Maar deze argumenten gelden niet voor Dick Swaab. Hij is geen oppasopa of zo, zegt hij dit weekend in De Volkskrant. Onwillekeurig (dat wil zeggen, zonder vrije wil) denk ik dan natuurlijk aan zijn ‘We-zijn-ons-brein’ boek. In dat boek komt hij met de stelling dat ons gedrag bij de geboorte al voor een belangrijk deel vastligt. Zou ‘oppasopa zijn’ ook al gedetermineerd zijn? Dan zou Dick  Swaab misschien dolgraag oppasopa willen zijn, maar helaas hebben zijn hersenen 67 jaar geleden vastgelegd dat deze taak er absoluut niet in zit. Arme Dick Swaab: bij geboorte veroordeeld tot een levenseinde op een zolderkamertje ver weg van zijn kleinkinderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen