21 april 2012

Willem Alexander: king of glamour?

Met de constitutionele monarchie heb ik niet zo veel op. Eigenlijk is het anno 2012 bizar dat je er vanuit kunt gaan dat een erfgenaam van een monarch per definitie bekwaam genoeg is om die monarch op te volgen. Het risico dat de erfopvolger niet in staat is om zijn taken tot een goed einde te brengen is altijd aanwezig. Nu zijn de taken van het staatshoofd in Nederland niet zo veeleisend dat je daar een geleerde voor moet wezen. Een beetje gezond verstand is ook voldoende. Degenen die de monarchie in Nederland een goed hart toedragen, zien de functie ervan vooral in de bindende kracht die er vanuit gaat. Dankzij de monarchie voelen we ons lid van onze natie. Het zou kunnen, maar het zou ook niet kunnen. Amerikanen, bijvoorbeeld, voelen zich heel erg Amerikaans, met vlag en al, en daar hebben ze geen vorst bij nodig. Ik heb dus weinig op met de monarchie, maar ik gun de leden van het koninklijk huis wel hun paleisjes op de Veluwe, Soestdijk, Lage Vuursche of Den Haag. Maar als ze de mondaine wereld op gaan zoeken, begint de bindende factor wat mij betreft een ontbindingsclausule te worden. Een monarch die de behoefte heeft luxueuze villa’s voor zichzelf aan te kopen in plaatsen waar de internationale jet set en buitenlandse potentaten verblijven, doet afbreuk aan de bindende factor van de monarchie.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten